Update
Vanaf vorige week ben ik op zoek naar een woning. Ik heb me bij de beide woningcorporaties ingeschreven en opties gekocht. Tijden veranderen, dat is duidelijk.
Een aantal jaren geleden was het mogelijk om bij de grootste woningcorporatie in Emmen 5 gratis opties te nemen, maar dat is vervallen. Je moet nu 2 euro 50 per optie betalen. Dat valt mee, maar om er zeker van te zijn dat er z.s.m. een woning toegewezen kan worden, volstaat 1 optie uiteraard niet.
Wegens (geen vrolijke) omstandigheden
zal ik een tijdje geen nieuwe blogs plaatsen
m.u.z. van een update.
Geniet straks van de lente die gaat beginnen.
Jullie zien me vanzelf weer verschijnen.
Na WOII heeft menigeen zichzelf de vraag gesteld hoe Adolf Hitler het voor elkaar had gekregen dat hij zoveel macht en controle had over mensen, dat er zoveel mensen exact deden wat hij zei en dat ze achter hem bleven staan, ongeacht de gruwelijke ideeën en daden.
We hebben nu een winter gehad met veel sneeuw en ondanks dat ik blij ben dat de sneeuw is verdwenen (mogelijk vandaag nog een bui), vond ik het leuk dat er eindelijk weer eens kinderen buiten te horen en te zien waren op de slee.
Wat waren we vroeger toch veel buiten. We deden van alles zonder dat er geld voor nodig was. We vermaakten ons met verstoppertje, tikkertje etc. Voordat de lessen op school begonnen gingen we ook vaak bokkie springen.
Het was vaste prik, opa en oma aten de lunch iedere dag stipt om 12.00 uur. Als klein kind zag ik wel dat opa altijd een bordje kreeg met een vettige substantie erop met stukjes (restjes spek) erin. “Kind, pak de reuzel eens even uit de kelder voor opa”. Ik keek ernaar en wist dat ik het niet wilde eten.
Jaren later, ik zal ca. 14 jaar zijn geweest, fietste ik in de pauze regelmatig even naar opa en oma om daar te lunchen. Alsof de tijd stil stond bij die mensen…Iedere dag kwam precies om 12 uur dat bordje reuzel op tafel. Ik moest het ook maar eens eten volgens oma, om wat vet op die botten te krijgen. Twee hapjes brood met reuzel heb ik naar binnen gekregen. Daarna nooit meer…
|
|
